In deze blog nemen we je mee in ons eerste nestje Ierse Setters!
Een geschikte partner – 11 mei 2024
Wie had dit bedacht? In drie dagen tijd hadden we met de auto een retourtje Zweden gedaan om onze dame Lexie te laten dekken. Ruim 2.500 kilometer asfalt vreten met een reistijd van ongeveer 30 uur in totaal. En niemand om de schuld te geven, want deze combinatie hadden we toch echt zelf bedacht.
Ik (Margriet) werd besmet met het Ierse Setter virus dankzij het ontzettend knappe en lieve teefje Fanny (Tussocks Manor Cardamom Flavour). We waren dan ook heel blij toen we via dezelfde kennel een halfzusje van Fanny konden krijgen. Onze Lexie (Tussocks Manor Dearbhail). Beide dames hebben dezelfde moeder. ‘Helaas’ zou ik niet willen zeggen, want we zijn super blij met onze Lex, maar Fanny en Lexie lijken nauwelijks op elkaar. Bij wie ik wel veel gelijkenis zag, was bij Fanny’s halfbroer van haar vaders kant: Gilbert (Copper’s Riddarsporre). Als fokker heb je soms een droom om bepaalde lijnen weer te combineren, dat kennen we van de paardenfokkerij. Maar Gilbert zat in Zweden… Dat was best een investering om die kant op te rijden voor een dekking. Zeker omdat je niet zeker weet of het resulteert in pups. Dus we keken verder. In Nederland, Duitsland, België en Engeland. Maar het bleek nog een hele uitdaging om een combinatie te vinden die aan al onze wensen voldeed. En elke keer weer kwam de naam Gilbert weer voorbij. Uiteindelijk vonden we een geschikte reu in Nederland en we hadden onze zinnen op deze jongen gezet, maar helaas: hij overleed. In de eerste plaats natuurlijk heel erg verdrietig voor zijn eigenaren. En wij moesten weer op zoek. Of doen we het toch…? Ach ja, why not?
We namen contact op met de Coppers kennel in Zweden en waren van harte welkom om met Lexie op date te komen bij Gilbert. Vooraf deden we alles om de dekking zo goed mogelijk voor te bereiden. Om de X aantal dagen progesteron prikken om te zien of er al een eisprong was en een controle van de baarmoeder. En zo reden we begin mei naar Zweden voor een (zo bleek later) geslaagde dekking.
Afvinken! – 05 juni 2024
Op de echo zagen we een mooi aantal van 8 pups! Het is natuurlijk altijd spannend, want hoeveel zijn het er werkelijk? Een echo is niet heel precies. En daarbij kunnen er ook nog pups verloren gaan in dit stadium van de dracht. Maar de bevestiging was voor ons genoeg om te beginnen met inkopen. En op dat vlak kan je Veronika prima loslaten: die kan goed shoppen!
De lol begon al met het halen van de puppy trainings pads. ‘Hoeveel hebben we er nodig?’…. 50? 100? Geen idee! ‘Weet je wat, haal het hele schap maar leeg’.
En wat heb je nog meer nodig? Een werpkist, puppy speelgoed, kruiken, een warmtelamp, vetbedden, voerbakjes, etc. Dus we shopten vrolijk verder.
Voor de werpkist moesten we even zoeken. Want voor dit grote ras wilden we wel een werpkist die ook groot genoeg was. Dankzij navraag bij fokkers wisten we dat de meesten een werpkist hadden van 150 cm bij 100 cm of zelfs iets groter.
Nu is het vinden van een werpkist in die afmeting niet heel eenvoudig, maar we zijn zelf aardig handig. Dus lieten we een betonplex plaat op maat zagen en knutselden zelf een demontabele werpkist in elkaar.
Inmiddels hebben we alles in huis voor de aankomende pups. Er rest ons niks anders dan afwachten. Ondertussen groeit Lexie goed en ze voelt zich nog prima!
Ow jeetje! – 1 juli 2024
Om er zeker van te zijn dat alle pups ook werkelijk ter wereld komen, hebben we een röntgenfoto laten maken bij onze dierenartsenpraktijk. Dat is met de huidige technologie niet schadelijk voor de pups. Blijven er pups achter in de baarmoeder zonder dat we het doorhebben, dan kan dat levensgevaarlijk zijn voor moeder en pups dus die keuze was snel gemaakt.
Het maken van de röntgenfoto gaat zonder roesje. Lexie lag mooi rustig op de tafel toen de dierenarts de foto heeft gemaakt en zich naar het scherm draaide. “Ow jeetje”, was het enige wat ik hem hoorde zeggen. Maar door zijn brede rug was het scherm niet helemaal te zien. “Ow jeetje van veel!”. Zouden er dan toch 10 in zitten in plaats van de 8 die we op de echo zagen? Hij begon te tellen. ‘8, 9, 10’. Ik dacht nog, zo is het wel genoeg. Maar hij ging door. Hij telde er uiteindelijk 13.
Eenmaal thuis, nog niet helemaal bekomen van de schrik, telden we zelf nog een keer de foto na. En elke keer kwamen we uit op 14. We stuurden de foto door naar een bevriende dierenarts en ook die telde er 14. Een bovengemiddeld groot nest. We bestelden maar snel extra voer en puppymelk, want dat gaan we nodig hebben!
Lexie doet het verder heel goed. Ze wandelt nog vrolijk mee, al wordt het wel zwaarder voor haar. Zo lang ze nog mee wil, mag ze mee. Ondertussen maken wij ons klaar voor de naderende bevalling!
De pups zijn geboren! – 12 juli 2024
Zaterdag begon Lexie’s temperatuur al wat te dalen. Een teken voor de naderende bevalling. Dus lieten wij onze bazen alvast weten dat we de komende week vanuit huis zouden werken. Zo konden we Lexie goed in de gaten houden.
Onze hondjes slapen normaal gesproken niet in onze slaapkamer, maar met de pups op komst maakten we een uitzondering. Daar begonnen de eerste slapeloze nachten, want Lexie begon af en toe al wat te hijgen. Stel je voor dat we de eerste missen! Lexie’s temperatuur bleef langzamerhand verder dalen, tot het laagste punt op maandagmiddag. Dat zou betekenen dat de bevalling toch echt binnen ongeveer 24 uur zou moeten beginnen. Een nacht en bijna hele dag gingen voorbij, met Lexie voortdurend in onze buurt.
Tot Veronika dinsdag aan het eind van de middag even de was wilde binnenhalen. Ze had de gang naar de voordeur net gemaakt toen ik haar weer terug kon roepen. ‘PUP!’ Na een paar keer flink persen lag binnen een keurige 10 minuten de eerste jongen bij zijn moeder in de werpkist te drinken. Dat ging al vlot. 1 down, 13 to go!
De bevalling startte als een uit het boekje. Met tussenpozen van een kwartier tot een half uur kwamen er weer weeën en binnen de kortste keren lag er weer een pup. Nummer twee: reu. Nummer drie: reu. Nummer vier….: weer een reu. Na zes reuen op een rij begonnen we ons af te vragen of er überhaupt nog een teefje geboren zou worden. Tot er een heel klein pupje geboren werd. Een teefje. Bijna de helft kleiner dan haar broertjes.
Er zat nog heel wat werk in om de kleine dame in leven te krijgen. Wrijven, warm houden, slijm afzuigen en meer wrijven. Terwijl we daarmee bezig waren zagen we dat de volgende pup ook al geboren was. Een reutje. En binnen enkele minuten volgde er nog een teefje. Drie pups binnen tien minuten waarvan het eerste teefje behoorlijk wat werk nodig had. Uiteindelijk hadden we het voor elkaar en lagen ook deze drie vredig te drinken.
De rest van de bevalling verliep ook vlot. Met af en toe wat druivensuiker om de energie er in te houden, werden in 7,5 uur 14 pups geboren. Een ware topprestatie van onze Lexie! En ook allemaal pups met prima gewichten, zeker voor zo’n groot nest. Alleen de kleinste dame, dat werd ons zorgenkindje.
Lexie bleek een ware moeder te zijn. Voorzichtig met de pups en de werpkist bijna niet uit te krijgen om te plassen of te poepen! Zelfs niet voor haar favoriete eten. Waar een lichte afname van gewicht de eerste dag normaal is, waren er pups bij die gelijk goed aankwamen. De melkproductie was dus ook goed op gang.
Dat fokken ook heel verdrietig kan zijn, merkten we wel weer aan ons zorgenkindje. Haar gewicht nam nauwelijks toe en op donderdagavond werd ze snel zwakker. Al onze pogingen haar erdoor te krijgen mochten niet baten. Tussen haar grotere broers in viel ze in slaap.
De rest van de pups doet het ontzettend goed. Het zijn gulzige drinkers en we zien ze met de dag groeien. We slapen naast de werpkist, zodat we ze goed in de gaten kunnen houden. Nou ja, slapen. Bij elke piep zitten we rechtop in bed! Maar gelukkig, tot nu toe horen we eigenlijk vooral gepiep omdat ze niet als eerste de volste speen te pakken kunnen krijgen.
We duimen dat deze dertien in goede gezondheid verder mogen opgroeien en dat onze Lexie in goede gezondheid blijft!
Volg onze verdere avonturen van ons A-nest op Instagram!